15 Şubat 2017 Çarşamba

NEREYE BU GİDİŞ

Yürek nedir acaba?
Ya da gönül? İnsan nasıl bir varlık?
 Kim hangi gaye ile neyin insicamını yaşıyor?

Kalem mi dile hakim dil mi kaleme?
 Neyi nasıl yaşamak gerekiyor?


  Yıllar yılları kovalayıp, mekanlar ve simalar sınırsız bir değişikliğe uğradıkça, o saf temiz mekanlara ve dostlara olan hasretimiz katmerleştikçe katmerleşti.

  Ah insanlık, sefil varlık… 
Her şeyin kendi elinde olduğunu düşünen, aslında bir nefeslik ömrü olan hilkat garibesi!...

Nereye bu gidiş?
Hangi hal hangi hakikatle karışık?
Ya da hakikatler neden bu kadar dallanıp budaklandı?

Ne çok doğru(!) var artık. Bu kadar doğrunun içinde  neden “Emrolunduğun gibi dosdoğru ol” hakikati perdelenmeye çalışılıyor?

Aslında çok söze de gerek yok.

Beklentisiz, saf, riyasız, kimin ne dediğine bakmadan yürümek; hem de ardına bakmadan…

Ve bazen hıçkırıklarla…

Bazen bir damla gözyaşı ile…

Kimi zaman sadece içten bir “Ah!” ile…

Teslim olmak her şeyin sahibine…

Herhalde işte o zaman sukut bulur anlamsız çığlıklar…

Öyleyse her şeyin sahibine “amin” temennileri ile ülkü ve ülke şuuru ile  sunalım hep birlikte:

Ey rızıkları veren Rabbim….
Ey olacakları taktir eden Yüce Allah’ım…
Ey hayır ve şerri belirleyen Büyük Allah’ım…
Bize Hak mucibince bir ömür ihsan et…
Sana layıkı ile kul olabilmeyi, tövbe edip tövbesinde sebat etmeyi, nefsinin değil dininin İsteklerine uymayı, ülküsüne, ülkesine samimiyetle hizmet etmeyi nasip et…
Sen bu millete acı Allah’ım
Güldür zebun giden talihimizi….
Sevdir sevgiden uzaklaşan yüreklere birbirimizi….
Ağlatma artık bu milleti….
Musul’u da Kerkük’ü de Çeçenistan’ı, Doğu Türkistan’ı da kurtar zalimlerin zulmünden….
Akan Müslüman kanlarını dindir…

Velhasıl Rabbim…

Sen bizi susuz, sevgisiz, ülküsüz ve vatansız bırakma Allah’ım